Innlegg merkte med ‘Israel’

On Friday BBC published an interesting article by Christian Fraser on Israeli culture influence in Egypt called «Egyptians nervous of Israeli culture». Fraser’s focuses on books and literature and mentions that since the 1960s the Egyptian National Centre for Translation have translated only about ten books from Hebrew (and stopped in 2000).

Fraser also points out that it is not only the state of Egypt that hinders the spread of Israeli culture, but also the Egyptian society, which actually may castigate or even ostracize Egyptian writers traveling to Israel. An example points to Ali Salem who traveled to Israel in 1994 and wrote a book about his stay, but when he returned he was kicked out of the Writer’s Guild and his books remain unread. Salem’s reason for his trip is quoted by Fraser: «I asked myself who are these people and what are they doing? I wanted to find an answer.»

Despite Egypt and Israel’s more troubled past, it is a pity that Egyptian writers who try to find out who these people across the border, with whom they have fought and hated for so long, are met with such resentment. Though this story is about 15 years old, it is still the norm according to Fraser, as he concludes:

In these 30 years of peace between Egypt and Israel there has been collaboration on politics, defence, business and agriculture but when it comes to culture the Egyptians are still mired in the cold war.

Two Israeli books, by David Grossman and Amos Oz, will, however, be translated this year, but from English and by an European publishing  house, according to the Egyptian Ministry of Culture. The Ministry adds that each book will contain «an introduction explaining everything». Despite these all-explaining introductions some are not happy and view the translation as a step towards cultural normalization and «the destruction of a psychological barrier».

Den 17. august publiserte det svenske Aftonbladet ein artikkel der israelske soldatar blir skulda for å hauste organ frå palestinarar og dinest selje dei vidare på svartebørsen: ”Våra söner plundras på sina organ”. Artikkelforfattaren Donald Boström knytter det saman med korrupsjon- og organhandelsskandalen som nyleg vart avslørt i New Jersey, USA. Boström baserar skuldingane sine på intervju med palestinarar på Vestbreidda og Gaza-stripa i tillegg til ei sjølvopplevd hending i området i 1992. Han konkluderar på slutten av artikkelen sin slik:

Vi vet att behovet av organ i Israel är stort, att en omfattande illegal organhandel pågår, att det skett under lång tid, att det sker med myndigheternas goda minne, att högt uppsatta läkare på de stora sjukhusen deltar, liksom tjänstemän på olika nivåer. Och vi vet att palestinska unga män försvann, att de fördes tillbaka fem dygn senare under hemlighetsmakeri på natten, uppsprättade och hopsydda.

Dags att bringa klarhet i denna makabra verksamhet om vad som försiggår och vad som försiggått på de av Israel ockuperade områdena sedan intifadan startade.

Kvaliteten på og sanningsgehalten i artikkelen kan diskuterast og på meg verkar det som Boström trekk store konklusjonar utan gode nok prov. Sjølv ikkje den sjølveopplevde hendinga, slik Boström framstille den, er noko direkte prov for illegal organhandel, og koplinga med organhandelskandalen i USA (der organ skal ha blitt kjøpt i Israel og seld til USA) verkar ein smule svak. Problematikken rundt illegal organhandel er derimot interessant nok til å sjå nærmare på, og det blir spennade å sjå korleis skandalen i USA utartar seg.

[Oppdatering: Dagbladet har faktisk sett nærmare på saken. Dei fekk seint nyss i saken, men Astrid Meland i Magasinet på Nett har skrive ein bra og lenger artikkel om kor komplisert og vanskeleg organtransplantasjon er (organa blir til dømes ubrukelege om personen har vore daud i lenger enn ein halv time), og gjev i tillegg ei lita innføring i organtjuveri, illegal organhandel og konspirasjonsteoriar. Betre kvalitativt seint enn aldri med andre ord. Tilrådd lesing for interesserte.]

Reaksjonane frå Israel lot derimot ikkje vente på seg med dei klassiske skuldingane om rasisme og antisemittisme (mellom anna frå den israelske finansministeren Yuval Steinitz). Aftenposten skriv at utanriksminister Avigdor Lieberman trekk linene attende til nazisme og holocaust og kritiserar at Sverige ikkje fordømte påstandane i artikkelen med det same. Dette vart han i dag sterkt kritisert for i Haaretz av Tom Segev som avviser alle skuldingane til Lieberman:

The diplomatic scandal that Foreign Minister Avigdor Lieberman stirred over the article in the Swedish daily Aftonbladet is wrong since the government of a state that respects the freedom of the press is not responsible for what newspapers publish. That there was a demand for the Swedish government to «condemn» the article in question suggests Lieberman must still be thinking in Soviet terms.

The comparison between Sweden’s refusal to condemn the article and its alleged silence during the Holocaust will not further Israel’s foreign policy any more than the racist ideology of Yisrael Beiteinu.

Lieberman trua òg på torsdag med å sende ein skarp protest til utanriksminister Carl Bildt, men Bildt hevdar å ikkje ha motteke nokon form for protest frå Lieberman. Haartez melder i dag at statsminister Netanyahu har bedt om at svenske styresmakter førdømmer artikkelen:

«We’re not asking the Swedish government for an apology, we’re asking for their condemnation» og la til at historia var «reminiscent of medieval libels that Jews killed Christian children for their blood» (Israelsk tenestemann siterar det Netanyahu skal ha sagt).

Det har òg vore snakk om at Israel vil avlyse Bildt si planlagde statsvitjing til landet den 10. september. Bildt uttalte derimot i dag at det har aldri vore sikkert at det blir noko av denne vitjinga. På spørsmål om Bildt vil fordømme eller orsake artikkelen svara han slik:

– Nej. Det är i så fall Aftonbladet som får göra det. Jag är inte, och kommer aldrig att bli, ansvarig utgivare för Aftonbladet. […] Det jag försöker säga är att den som har kritik mot Aftonbladet får vända sig dit, inte till den svenska regeringen. Ansvaret för vad som publiceras i Aftonbladet finns där, inte i regeringen.

Bildt nektar for at det er ei diplomatisk krise mellom Sverige og Israel. Statsminister Fredrik Reinfeldt har òg uttalt seg om saken og viser til ytringsfridomen ein har i Sverige:

– Ingen kan begära att en svensk regering ska bryta mot våra egna grundlagar. Tryckfriheten är en omistlig del av det svenska samhället.

Aftonbladet sin sjefsredaktør Jan Helin forsvarar artikkelen slik:

Aftonbladet tar inte ställning till sanningshalten i sakuppgifterna. Artikeln är en opinionsartikel som återger den palestinska familjens vittnesmål och Donald Boströms ostridiga foto av en pojkes döda kropp som blivit uppsprättad.

Avisleiaren i Jordan Times samanliknar i dag heile saken til ei viss grad med karikaturstriden: Repeated history?

– : – : – : -: – : – : – : – : – : – : –

Andre artiklar om saken:
”Mamma har aldrig slutat lida, aldrig slutat undra”

’Vi obducerar – det är rutin’

Det var veckan då världen blev galen

«Without condemnation, Swedish officials may be unwelcome»

Palestinian news agency «confirms» organ snatching story

Sweden won’t decry «Aftonbladet» article

Artikkel førte til diplomatisk strid

Israel denounces Sweden’s silence on IDF organ harvest article

Swedish daily hits back at critics of IDF organ harvest story

Israel i storoffensiv mot Sverige

Og eit velkomen etter til Dagbladet: – Israel stjeler organer fra drepte palestinere

Til slutt krever ein israelsk advokat 45 millionar kroner: Saksøker Aftonbladet etter beskyldninger om israelsk organtyveri

I følgje ein artikkel på aftenposten.no ynskjer Frp å flytte den norske ambassaden i Israel frå Tel Aviv til Jerusalem. Grunnlaget for denne påstanden er ein veljarguide sett saman av ein ny organisasjon kalla Kristenfolket, som har stilt fleire spørsmål til «samtlige ikke-sosialistiske kandidater». Eit av desse spørsmål er:

3. Vil du støtte flytting av den norske ambassaden fra Tel Aviv til Jerusalem i kommende periode?

Av svara dei fekk frå Frp sa 94% ja til ei slik flytting (mot 83% frå Krf). Av dei som svara ja var mellom anna partileiar Siv Jensen og Frp sin utanrikspolitiske talsmann Morten Høglund, som fekk eit lite pluss i boka av meg etter å ha vitja Gazastripa tidlegare i år. Høglund uttalar til Aftenposten at ei slik flytting er Framstegspartiet si prinsipielle haldning, men at dei har respekt for at det heile er omstridd og at ein må gå varsamt fram. Høglund reservera seg samstundes og legg til at ei flytting vil skje, men ikkje før situasjonen er moden for det. Høglund svara likevel ja til å Kristenfolket sitt spørsmål om å flytte ambassaden i kommande periode, noko som vil seie innan dei neste fire åra. Slik eg ser det er det lite truleg at situasjonen vil modnast nok til eit slikt ekstremt steg på so kort tid. Høglund sitt ja var kanskje mynta på ei flytting «før eller seinare» og kanskje etter at statusen til Jerusalem er slått fast i endelege fredsforhandlingar og/eller liknande, men då å svare ja på at det skal skje i kommande periode viser berre lite innsyn og dårleg dømmekraft.

Utanriksminister Jonas Gahr Støre reagerar kraftig mot dette og karakteriserar det som «et standpunkt som vil være ekstremt i internasjonal politikk», noko eg seie meg heilt einig i. Med eit lite unntak av International Christian Embassy, er det ingen andre ambassadar å finne i Jerusalem, det einaste ein finn elles er generalkonsulata til Hellas, Italia og USA. (Ei oversikt over utanlandske ambassadar i Israel finn ein her).

Ei slik flytting vi slik Støre seier vere «en aksept av israelsk okkupasjon» av dei palestinske områda. Dette vil òg vere ein overraskande og, slik eg ser det, ein ganske tåpeleg åleinegang av Noreg som vil føre lite positivt med seg og heller øydelegge rolla Noreg forsøker å spele som ein nokolunde nøytral part. Støre påpeikar mellom anna at ikkje ein gong George Bush den yngre valde ei slik løysing, trass i at den amerikanske kongressen i 1995 under Clinton vedtok Jerusalem Embassy Act som slo fast at «Jerusalem should be recognized as the capital of the State of Israel; and the United States Embassy in Israel should be established in Jerusalem no later than May 31, 1999«. Sjølve flyttinga er derimot utsett gjentatte gongar av den amerikanske presidenten, trass i at Israel og USA har vorte einige om ei potensiell plassering av ambassaden i Jerusalem.

Ei flytting vil i tillegg stri med FN sine gjentatte vedtak, men no er ikkje Frp den største tilhengaren av verdsorganisasjonen av norske parti. Men sjølv om Frp vinn valet i september tvilar eg på at dette er noko anna enn berre prat og veljarfrieri (det vil seie med mindre det blir ei Frp-Krf-regjering, noko som ikkje er særleg sannsynleg).

Etter ein ide av Israel sin høgre-ekstreme utanriksminister, Avigdor Lieberman, skal no alle ambassadane til Israel henge opp eit kjend bilete frå 1941 av Hitler og stormuftien av Jerusalem, Hajj Amin al-Husseini. Dette skriv den britiske avisa The Independent. Grunnen til dette skal vere å minske kritikk om utviding av ulovlege israelske busettingar på Vestbreidda. Israelske diplomatar er derimot uroa for at bilete heller skal gjere vondt verre.

Ein israelsk diplomat har påpeika so har biletet ingenting med utvidinga av busettingane å gjere. Det verkar heller som Lieberman likar samanstille palestinarane med nazistane og dimed spele på Holocaust og heller vise til Hitler framfor å kome med saklege argument. At det er nettopp Lieberman som er mannen bak dette stuntet er ikkje spesielt overraskande med tanke på tidlegare utsegn der han støttar etnisk rensing og vil kaste ut alle israelske arabarar frå Israel. Om Lieberman vil tvinge fram møtet mellom Husseini og Hitler, kan ein svare med ein liknande og like relevant mynt og minne om møtet mellom SS og Haganah i 1937, då sjølvaste Adolf Eichmann (som vart dømt til døden og hengd i Israel i 1961) prøvde å få Hagana til å hjelpe til med deportering av jødar til Palestina. Kanskje ein kan henge opp eit bilete av det om det fins eit. Det må nesten nemnast at dei møtte ein Hagana-agent i Kairo, Feival Polkes, og berre la fram planane sine utan at det skjedde so særleg mykje meir.

Hajj Amin al-Husseini er ein ganske interessant historisk person som er verdt å lese meir om, spesielt  om det noko turbulente og ikkje alltid like vennlege forholdet mellom han og Abdullah I av Jordan.

Elles har israelske styresmakter fjerna ordet al-nakba, katastrofe, frå ein setning i skulebøkene til israelsk-arabiske born mellom åtte og ni år. Ordet er som kjend det arabarane brukar om krigen i 1948 og opprettinga av Israel. Setninga som vart endra er i følgje BBC slik:

«The Arabs call the war the Nakba – a war of catastrophe, loss and humiliation – and the Jews call it the Independence War.»

Grunnlaget for fjerninga av ordet, som har vore i bøkene sidan 2007, var i følgje israelske styresmakter det var ingen til at nokon stat skulle presentere grunnlegginga si som eit holocaust eller ein katastrofe. Hebraiske skulebøker skal i tillegg vere forskjellige frå dei arabiske og legg stor vekt på jødiske heroisme og dyssar ned historia om palestinske flyktningar.

Mauritania er eitt av berre tre land i den arabiske liga som har anerkjend og oppretta diplomatiske relasjonar med staten Israel. Dei to andre er Egypt og Jordan. Den mauritanske regjeringa har  derimot no bedt Israel om å pakke sakene sine og dra. Mauritania fraus relasjonane til Israel i januar som protest mot krigen i Gaza og sendte heim den mauritanske ambassadøren i Israel. Israel fekk 48 timar på å pakke saman og har no stengt ambassaden.

Dette fann stad nokre dagar før Muammar Gadafi av Libya kjem på statsbesøk til Mauritania. Gadafi har tidlegare bedt om kutte dei diplomatiske relasjonanen til Israel. Mauritania gjekk mellom anna gjennom eit militærkupp i august i fjor.

Midtausten og Nord-Afrika

Elles har Marokko brote relasjonane med Iran grunna noko ein tidlegare iransk innanriksminister har sagt om Bahrain, som han har hevda har vore Iran sin 14. provins og at dei hat eit sete i det iranske parlamentet.