Innlegg merkte med ‘1948’

Etter ein ide av Israel sin høgre-ekstreme utanriksminister, Avigdor Lieberman, skal no alle ambassadane til Israel henge opp eit kjend bilete frå 1941 av Hitler og stormuftien av Jerusalem, Hajj Amin al-Husseini. Dette skriv den britiske avisa The Independent. Grunnen til dette skal vere å minske kritikk om utviding av ulovlege israelske busettingar på Vestbreidda. Israelske diplomatar er derimot uroa for at bilete heller skal gjere vondt verre.

Ein israelsk diplomat har påpeika so har biletet ingenting med utvidinga av busettingane å gjere. Det verkar heller som Lieberman likar samanstille palestinarane med nazistane og dimed spele på Holocaust og heller vise til Hitler framfor å kome med saklege argument. At det er nettopp Lieberman som er mannen bak dette stuntet er ikkje spesielt overraskande med tanke på tidlegare utsegn der han støttar etnisk rensing og vil kaste ut alle israelske arabarar frå Israel. Om Lieberman vil tvinge fram møtet mellom Husseini og Hitler, kan ein svare med ein liknande og like relevant mynt og minne om møtet mellom SS og Haganah i 1937, då sjølvaste Adolf Eichmann (som vart dømt til døden og hengd i Israel i 1961) prøvde å få Hagana til å hjelpe til med deportering av jødar til Palestina. Kanskje ein kan henge opp eit bilete av det om det fins eit. Det må nesten nemnast at dei møtte ein Hagana-agent i Kairo, Feival Polkes, og berre la fram planane sine utan at det skjedde so særleg mykje meir.

Hajj Amin al-Husseini er ein ganske interessant historisk person som er verdt å lese meir om, spesielt  om det noko turbulente og ikkje alltid like vennlege forholdet mellom han og Abdullah I av Jordan.

Elles har israelske styresmakter fjerna ordet al-nakba, katastrofe, frå ein setning i skulebøkene til israelsk-arabiske born mellom åtte og ni år. Ordet er som kjend det arabarane brukar om krigen i 1948 og opprettinga av Israel. Setninga som vart endra er i følgje BBC slik:

«The Arabs call the war the Nakba – a war of catastrophe, loss and humiliation – and the Jews call it the Independence War.»

Grunnlaget for fjerninga av ordet, som har vore i bøkene sidan 2007, var i følgje israelske styresmakter det var ingen til at nokon stat skulle presentere grunnlegginga si som eit holocaust eller ein katastrofe. Hebraiske skulebøker skal i tillegg vere forskjellige frå dei arabiske og legg stor vekt på jødiske heroisme og dyssar ned historia om palestinske flyktningar.

Advertisements

I år er det, som mange veit, 60 år sidan staten Israel vart etablert. Dette var å lese i Aftenposten 14. mai 1948:

«Den jødiske stat, hvis navn er Israel, ble proklamert i dag. Den nye stat er i øyeblikket omgitt av piggtrådsperringer, dens hær er på marsj for å møte en ventet invasjon, dens viktigste by er mørklagt, og folket er blitt advart mot flyangrep. Seremonien ved proklameringen var kort. Statsminister David Ben Gurion leste proklamasjonen, og deretter ble den undertegnet av den jødiske regjerings medlemmer.»

I samanheng med jubileumsåret kom ein av Israel sine «nye historikarar«, Benny Morris, i vår ut med ei ny bok om akkurat 1948 og den første arabisk-israelske krigen. Boka heiter enkelt og greitt 1948: A History of the First Arab-Israeli War. Per A. Christiansen, Midtaustenkorrespondenten til Aftenposten, skriv om denne boka og forventingane til den i artikkelen «Historikerstriden som uteble».

Christiansen skriv òg litt om historieskriving og Israel sine nye historikarar,  som han skriv «ikke har annet til felles enn at de var ferdig utdannet og i ferd med å starte sitt akademiske virke nettopp da Israel åpnet deler av sine arkiver fra perioden omkring 1948.» Dei nye historikarane var dei historikarane som byrja å utfordre mytane og dei etablerte oppfatningane kring etableringa av Israel. Benny Morris er ein av dei mest kjende av desse, saman med Ilan Pappé, Avi Shlaim, Tom Segev.

1948 er eit problematisk år på fleire måtar og er som sagt gjenstand for mange mytar. Ein av desse mytane om den israelske David og den arabiske Goliat, der eit militært underlegent Israel kjempa mot dei talmessig overlegne arabiske hordane. Dette viste seg snarare å vere omvendt, der det var Israel som var den overlegne part, både militært, talmessig og strategisk. Men dette er ikkje noko nytt. Christiansen skriv om er mellom anna at «mens faghistorikerne stort sett er enige om hva som skjedde, krangler de så akademikerbusta fyker om hva som var de stridende parters planer, vurderinger og beveggrunner.»

Eit døme på slik krangling er ei bok av ein Ilan Pappé, The Ethnic Cleansing of Palestine. Denne boka går ganske langt i å hevde at det som gjekk føre seg i 1948 var, etter dagens standardar, ikkje noko annan enn etnisk rensing frå israelarane si side. Pappé argumenterar for at sionistane og Israel gjekk inn for å etnisk rense store delar av Palestina for arabarar for å sikre ein jødisk majoritet i den nye staten. Det å skape «fakta på bakken». Det som vart Israel sine grenser etter krigen dekka eit større område enn det jødane hadde vorte tildelt i delingsplanen til FN, som igjen hadde dekka område der jødane berre vart ein knapp majoritet. Pappé skriv at dersom 1948 hadde hendt i dag kunne det berre vorte kalla etnisk rensing og samanliknar metodane israelarane brukte med hendingane i det tidlegare Jugoslavia på 1990-talet.

Sjølv om 1948 var året Israel vart erklært etablert varte krigen mellom Israel og deira arabiske naboland til 1949. Samstundes er det òg viktig å peike på at det herska den borgarkrigsliknande tilstanden som herska i britisk Palestina etter at delingsplanen til FN vart lagt på bordet i 1947.

Av norske bøker som tar for seg 1948 kan eg trekke fram Odd Karsten Tveit si Alt for Israel, der han trekker fram kva rolle Noreg og nordmenn spelte i området. To andre norske bøker som omhandlar er dei to korrespondanseskildringane til Albert Henrik Mohn; Araberne og Palestina og Frontlinjer mellom Øst og Vest: Øst-Tyskland, Hellas, Israel.

Aftenposten har ei samleside om Israel-Palestina-konflikta der dei mellom anna har lagt opp fleire gamle artiklar som var å lese i Aftenposten i 1948.